வள்ளலார் சுவாமிகள் – அருட்பெருஞ்ஜோதி வழியில் வாழ்ந்த மகான்

நமது ஓம் நமசிவாய ஆன்மீக குழுவிலிருந்து வள்ளலார் சுவாமிகள் – அருட்பெருஞ்ஜோதி வழியில் வாழ்ந்த மகான் பற்றிய பதிவுகள் :

வள்ளலார் சுவாமிகள், இராமலிங்க அடிகளார் என்றும் திருவருட்பிரகாச வள்ளலார் என்றும் போற்றப்படும் மகான். தமிழ்ச் சைவ ஆன்மிக வரலாற்றில் மட்டுமல்லாமல், உயிர் இரக்கம், பசியாற்றுதல், சமத்துவம், சாதி - மத பேதமின்மை, ஆன்மிக ஒளி வழிபாடு ஆகியவற்றை உலகிற்கு எடுத்துரைத்த அருட்சான்றோராகத் திகழ்ந்தவர்.

அவர் மக்களுக்கு கூறிய மிக முக்கியமான செய்தி “வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்.” ஒரு உயிரின் துன்பத்தைக் கூட தன்னுடைய துன்பமாக உணரும் ஜீவகாருண்யம் தான் வள்ளலாரின் ஆன்மிகத்தின் இதயம்.

வள்ளலாரின் இயற்பெயர் இராமலிங்கம். அவர் தமிழ்நாட்டில் பிறந்து, சிறுவயதிலேயே இறை உணர்வும், பக்தியும், ஆழ்ந்த ஆன்மிக அனுபவங்களும் கொண்டவராக விளங்கினார்.

அவருடைய ஆன்மிகப் பயணம் வழக்கமான சடங்குகளைக் கடந்து, இறுதியில் “அருட்பெருஞ்ஜோதி” என்ற பரம்பொருள் உணர்வை நோக்கிச் சென்றது.

அவர் தன்னை ஒரு குறிப்பிட்ட சாதி, மதம் அல்லது சமயத்தின் எல்லைக்குள் கட்டுப்படுத்தாமல், அனைத்து உயிர்களிலும் இறைவன் இருக்கிறான் என்ற உயர்ந்த உண்மையை வலியுறுத்தினார்.

வள்ளலாரின் ஆன்மிகக் கொள்கையின் மையமாக இருப்பது "அருட்பெருஞ்ஜோதி அருட்பெருஞ்ஜோதி, தனிப்பெரும் கருணை

அருட்பெருஞ்ஜோதி". அவருடைய பார்வையில் இறைவன் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்திற்குள் மட்டும் அடங்கியவர் அல்ல.

இறைவன் ஒளி — அருள் — கருணை — பேரன்பு என்ற நிலையாக அனுபவிக்கப்படுகிறார். அதனால் அவர் இறைவனை “அருட்பெருஞ்ஜோதி” என்று அழைத்தார்.

வள்ளலார் சுவாமிகளின் போதனைகளில் மிக முக்கியமானது “ஜீவகாருண்யம்”. அதாவது, எல்லா உயிர்களிடத்தும் இரக்கம் காட்டுதல். மனிதர்களிடம் மட்டும் அன்பு காட்டுவது போதாது.

பறவைகள், விலங்குகள், சிறு உயிரினங்கள் என எல்லா உயிர்களும் துன்பத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்ற எண்ணமே உண்மையான ஆன்மிகம் என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

அவர் கூறிய ஆன்மிகப் பாதையில் "பசித்த உயிருக்கு உணவு அளிப்பது ஒரு உயர்ந்த இறை வழிபாடு" என்பதே அடிப்படை உணர்வு.

வள்ளலார் பசியை மிகப்பெரிய துன்பமாகக் கருதினார். ஒருவர் பசியால் தவிக்கும்போது அவரிடம் சாதி, மதம், இனம், செல்வம், அந்தஸ்து போன்றவற்றைக் கேட்காமல் முதலில் உணவு கொடுக்க வேண்டும் என்று அவர் செயல்படுத்திக் காட்டினார்.

இதன் அடிப்படையில்தான் வடலூரில் தருமசாலை அமைக்கப்பட்டது. அங்கு பசியுடன் வரும் மனிதர்களுக்கு உணவு வழங்கும் சேவை மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதன் மூலம் வள்ளலார் உலகிற்கு ஒரு மிகப்பெரிய செய்தியை வழங்கினார் “பசியை போக்குவது பரம தர்மம்.”

வடலூரில் வள்ளலார் நிறுவிய மற்றொரு முக்கியமான ஆன்மிகத் தலம் "சத்திய ஞான சபை". இங்கு வழக்கமான சிலை வழிபாட்டிற்குப் பதிலாக ஜோதி வழிபாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

சத்திய ஞான சபையில் உள்ள ஜோதி, மனிதனின் உள்ளத்தில் இருக்கும் இறை ஒளியை நினைவூட்டுவதாகக் கருதப்படுகிறது.

வெளியில் காணப்படும் ஜோதியைத் தாண்டி, மனிதன் தன் உள்ளத்தில் இருக்கும் அருள் ஒளியை உணர வேண்டும் என்பதே வள்ளலாரின் ஆன்மிக நோக்கம்.

வடலூரில் நடைபெறும் தைப்பூச ஜோதி தரிசனம் வள்ளலார் மரபில் மிகவும் முக்கியமான நிகழ்வாகும். அப்போது சத்திய ஞான சபையில் ஜோதி தரிசனம் நடைபெறுகிறது.

இது வெறும் வெளிப்புற தீபத்தைப் பார்ப்பதற்கான நிகழ்ச்சி அல்ல.

அதன் உள்ளார்ந்த பொருள்:

அறியாமை என்ற இருள் நீங்கி,

அருள் என்ற ஒளி நம் உள்ளத்தில் உதிக்க வேண்டும் என்பதாகும்.

வள்ளலார் அருளிய பாடல்கள் “திருவருட்பா” என்ற பெயரில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. இது தமிழ் ஆன்மிக இலக்கியத்தில் மிக முக்கியமான படைப்பாகும்.

திருவருட்பாவில் இறை அருள், ஆன்மிக அனுபவம், ஜீவகாருண்யம், உயிர்களின் துன்பம், இறைவனிடம் வேண்டுதல், மனிதநேயம், ஆன்மாவின் இயல்பு, அருட்பெருஞ்ஜோதி, மரணமிலாப் பெருவாழ்வு போன்ற பல உயர்ந்த கருத்துகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

வள்ளலார் மனிதர்களுக்குள் உருவாக்கப்பட்ட வேறுபாடுகளை கடுமையாக எதிர்த்தார். அவருடைய பார்வையில் இறைவனின் படைப்பில் உயர்ந்தவன் – தாழ்ந்தவன் என்ற வேறுபாடு இல்லை. அனைத்து மனிதர்களும் ஒரே இறைவனின் பிள்ளைகள்.

அதனால் சாதி பேதமின்றி, மத பேதமின்றி, உயிர்களை அன்புடன் அணுக வேண்டும் என்ற கருத்தை வலியுறுத்தினார்.

வள்ளலார் முன்வைத்த ஆன்மிகப் பாதை சமரச சுத்த சன்மார்க்கம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இதன் நோக்கம் மனிதனை வெளிப்புற வேறுபாடுகளிலிருந்து உயர்த்தி, அருள், அன்பு, இரக்கம், உண்மை ஆகியவற்றின் வழியாக இறை உணர்வை நோக்கி அழைத்துச் செல்வதாகும்.

சன்மார்க்கத்தின் முக்கியமான அடிப்படைகளை இவ்வாறு புரிந்துகொள்ளலாம்:

அன்பு → இரக்கம் → ஜீவகாருண்யம் → அருள் → இறை உணர்வு

வள்ளலார் அனைத்து உயிர்களிடமும் இரக்கம் காட்ட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியதால், புலால் உண்ணாமையையும் போதித்தார்.

ஒரு உயிரின் உடலை உணவாகக் கொள்ளாமல் இருப்பது, அந்த உயிரின் மீதான கருணையின் வெளிப்பாடாக அவர் கருதினார்.

அதனால் வள்ளலாரின் வழியில் நடப்பவர்கள் உயிர்க்கொலை தவிர்த்தல், புலால் உண்ணாமை, உயிர்களிடம் இரக்கம் ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றனர்.

வள்ளலாரின் ஆன்மிகக் கருத்துகளில் மிகவும் ஆழமான ஒன்று “மரணமிலாப் பெருவாழ்வு”. அவர் மனித வாழ்க்கை வெறும் பிறப்பு – மரணம் என்ற சுழற்சியில் முடிந்து விட வேண்டியதல்ல என்று போதித்தார்.

அருள், தூய்மை, ஜீவகாருண்யம் மற்றும் இறை உணர்வு ஆகியவற்றின் மூலம் மனிதன் தன்னுடைய உடல் மற்றும் ஆன்மீக நிலையை உயர்த்திக்கொள்ள முடியும் என்ற உயர்ந்த ஆன்மிகக் கருத்தை முன்வைத்தார்.

இது வள்ளலார் சிந்தனையின் மிகவும் ஆழமான பகுதியாகும்.

வள்ளலாரின் போதனைகளை ஒரு வார்த்தையில் சொல்ல வேண்டும் என்றால் “அன்பு” அன்பில்லாத பக்தி முழுமையானதல்ல. ஒருவர் கோயிலுக்குச் சென்று இறைவனை வணங்கலாம்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் பசியுடன் இருக்கும் உயிரைப் பார்த்தும் உதவாமல் இருந்தால், அந்த வழிபாட்டின் உண்மையான நோக்கம் நிறைவேறவில்லை என்பதே வள்ளலாரின் கருத்தின் சாரம்.

அதனால் உயிர்களிடம் அன்பு = இறைவனிடம் அன்பு என்ற உயர்ந்த உண்மையை அவர் வலியுறுத்தினார்.

வள்ளலாரின் வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் பல முக்கியமான பாடங்களைப் பெறலாம்.

1. பசியுள்ளவருக்கு உணவு கொடு. உணவு வழங்குவது மிகப்பெரிய தர்மங்களில் ஒன்று.

2. உயிர்களை நேசி

மனிதர்கள் மட்டுமல்லாமல் அனைத்து உயிர்களையும் மதிக்க வேண்டும்.

3. சாதி, மத வேறுபாடுகளைத் தாண்டு மனிதநேயம் முதன்மையானது.

4. உயிர்க்கொலை தவிர் உயிரின் மதிப்பை உணர வேண்டும்.

5. பிறர் துன்பத்தை தன் துன்பமாக உணர். இதுவே உண்மையான கருணை.

6. இறைவனை உள்ளத்தில் தேடு. வெளிப்புற வழிபாட்டைத் தாண்டி உள்ளார்ந்த இறை உணர்வை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

7. அன்பே ஆன்மிகத்தின் அடிப்படை. அன்பு இல்லாமல் ஆன்மிகம் முழுமை பெறாது.

வள்ளலார் சுவாமிகள் ஒரு ஆன்மிக ஞானி மட்டுமல்ல. அவர் ஒரு கருணையாளன், ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதி, ஒரு ஆன்மிக ஞானி, ஒரு கவிஞர், ஒரு மனிதநேயவாதி, ஒரு உயிர்நேயத் தூதர்.

அவருடைய வாழ்க்கை முழுவதும் “உயிர் இரக்கம்” என்ற ஒரே உயர்ந்த கொள்கையைச் சுற்றியே அமைந்திருந்தது.

வள்ளலாரின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்காலம் மேட்டுக்குப்பம் என்ற இடத்துடன் தொடர்புடையது. அங்கு அவர் தங்கியிருந்த சித்தி வளாகம் அவரது ஆன்மிக வாழ்க்கையில் முக்கியத்துவம் பெற்றது.

வள்ளலார் தனது உடல் நிலையையும் ஆன்மிகப் பரிணாமத்தையும் பற்றிய ஆழமான கருத்துகளை அக்காலத்தில் வெளிப்படுத்தினார்.

அவரது இறுதி நிலை குறித்து பக்தி மரபிலும் வரலாற்று ஆய்வுகளிலும் பல்வேறு விளக்கங்கள் காணப்படுகின்றன. எனவே, அந்த நிகழ்வுகளை ஆன்மிக மரபின் நம்பிக்கைகள் மற்றும் வரலாற்று ஆதாரங்கள் என வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது பொருத்தமானது.

வள்ளலாரின் மிகப்பெரிய செய்தி

வள்ளலாரின் வாழ்க்கையை முழுமையாகப் பார்க்கும்போது ஒரு மிகப்பெரிய உண்மை நமக்குத் தென்படுகிறது. 

இறைவனைத் தேடுவதற்கு முன், இறைவனுடைய உயிர்களை நேசிக்க வேண்டும். பசியால் வாடும் ஒருவருக்கு உணவு கொடுக்கும் கை, கண்ணீருடன் இருப்பவருக்கு ஆறுதல் தரும் கை, துன்பப்படும் உயிரைக் காப்பாற்றும் கை — அந்தக் கைகளே உண்மையில் அருளின் கைகள்.

அதனால் வள்ளலாரின் ஆன்மிகப் பாதை நமக்கு சொல்லும் செய்தி உயிர்களை நேசி.

பசியைப் போக்கு. உயிர்க்கொலை தவிர். பேதங்களை மற. அன்புடன் வாழ். அருளை நாடு. 

இறுதியில் அனைத்தும் ஒன்றாக இணைவது:

“அருட்பெருஞ்ஜோதி… அருட்பெருஞ்ஜோதி…

தனிப்பெருங்கருணை… அருட்பெருஞ்ஜோதி…”